Wiesz już, gdzie chcesz wystawić samochód, ale pozostaje jeszcze ważniejsze pytanie: czy wiesz, jak przygotować samochód do sprzedaży, żeby faktycznie znalazł kupca? Samo umycie auta, zrobienie kilku zdjęć i dodanie ogłoszenia na OTOMOTO, OLX czy Marketplace nie wystarczy, szczególnie jeśli sprzedajesz popularny model, którego podobnych egzemplarzy jest kilkadziesiąt albo kilkaset. Samochód powinien wyglądać na zadbany, mieć rozsądnie ustaloną cenę i przede wszystkim nie wzbudzać wrażenia, że próbujesz coś przed kupującym ukryć.
W tym poradniku pokażę Ci, co sam zrobiłbym przed sprzedażą auta, czego zdecydowanie bym unikał i dlaczego nie każdy kupujący oczekuje wypolerowanego samochodu wyglądającego jak po wyjeździe z salonu. Inaczej patrzy na samochód ktoś, kto chce zobaczyć jego naturalny stan, inaczej osoba szukająca auta „wsiadam i jeżdżę”, a jeszcze inaczej klient przyjeżdżający z miernikiem lakieru, komputerem diagnostycznym i znajomym mechanikiem. Nie próbuj zadowolić wszystkich sztucznym przygotowaniem samochodu. Znacznie lepiej zadbać o to, żeby jego stan, historia i to, co mówisz podczas rozmowy, po prostu były ze sobą zgodne.
- Jak przygotować samochód do sprzedaży? Rzeczy, które zrobiłbym zawsze
- Czego absolutnie nie robić przed sprzedażą samochodu?
- Co lubią kupujący? Nie każdy szuka idealnie wypolerowanego auta
Pozwoliłem sobie napisać ten poradnik trochę bardziej osobiście, ponieważ miałem okazję sprzedać już kilka samochodów i odbyłem przy tym dziesiątki rozmów z osobami zainteresowanymi zakupem. Przerobiłem też sporą liczbę poradników, obserwowałem statystyki ogłoszeń i, co najważniejsze, miałem okazję skonfrontować to, co potencjalni kupujący mówią przez telefon, z tym, na co później zwracają uwagę podczas oględzin. Nie traktuj więc poniższych wskazówek jak instrukcji gwarantującej sprzedaż auta w trzy dni. To raczej zestaw rzeczy, które ograniczają liczbę niepotrzebnych problemów i zwiększają szansę, że człowiek zainteresowany Twoim samochodem zobaczy dokładnie to, czego spodziewał się po przeczytaniu ogłoszenia.
Jak przygotować samochód do sprzedaży? Rzeczy, które zrobiłbym zawsze
Zacznij od podstaw: samochód powinien być czysty, uporządkowany i sprawiać wrażenie zadbanego. Nie musi natomiast wyglądać jak pięcioletnie auto stojące w salonie, jeśli w rzeczywistości ma 15 czy 20 lat. Naturalne ślady eksploatacji nie są czymś złym i dla części kupujących są nawet bardziej wiarygodne niż wnętrze oraz lakier przygotowane tak, jakby samochód przed chwilą przeszedł pełną renowację. Nie myl jednak naturalnego zużycia z zaniedbaniem. Piach na podłodze, opakowania w kieszeniach drzwi, sierść na fotelach, brudne szyby czy pełen przypadkowych rzeczy bagażnik nie opowiadają historii samochodu – pokazują po prostu, że właściciel nie przygotował go do sprzedaży.
Posprzątaj wnętrze.
Odkurz fotele, podłogę i bagażnik, wyczyść plastiki, szyby oraz miejsca, których na co dzień być może nawet nie zauważasz. Opróżnij schowki i kieszenie w drzwiach z paragonów, butelek, kabli, starych płyt czy wszystkiego, co gromadziło się tam przez ostatnich kilka lat.
Jeśli w samochodzie palono papierosy albo regularnie jeździł w nim pies, samo przetarcie deski rozdzielczej prawdopodobnie nie wystarczy i warto poświęcić więcej czasu na tapicerkę. Nie przesadzaj natomiast z perfumowaniem wnętrza. Zapach pięciu choinek i pół litra preparatu „new car” potrafi wzbudzić pytanie, co właściwie próbujesz nim przykryć.
Zwróć też uwagę na drobiazgi. Jeżeli dywanik kierowcy jest przetarty na wylot, a porządny używany albo nowy komplet kosztuje niewiele, wymień go. Jeżeli brakuje zaślepki gniazda, elementu kratki nawiewu, pokrywki albo plastikowej osłony, sprawdź, czy nie kupisz jej za kilkanaście czy kilkadziesiąt złotych. Przy sprzedaży samochodu za kilka, kilkanaście czy kilkadziesiąt tysięcy złotych takie rzeczy wyglądają źle zupełnie nieproporcjonalnie do kosztu ich usunięcia. Co więcej, kupujący bardzo szybko zaczyna je dodawać do swojej mentalnej listy: dywanik do wymiany, zaślepka do kupienia, żarówka nie działa, wycieraczki do zrobienia. Nagle drobiazgi warte łącznie 150 zł stają się argumentem za negocjowaniem ceny o tysiąc.
Napraw drobiazgi, ale policz, czy większe naprawy mają sens
Sprawdź oświetlenie, wycieraczki, klimatyzację, elektryczne szyby, centralny zamek, radio, podgrzewanie foteli i inne elementy wyposażenia, które deklarujesz w ogłoszeniu.
Nie namawiam Cię do wkładania kilku tysięcy złotych w samochód tylko po to, żeby go sprzedać. Chyba że doprowadzasz go w ten sposób do stanu, który później chcesz zadeklarować w ogłoszeniu.
Jeśli jednak przepalona żarówka kosztuje 20 zł, nowe pióra wycieraczek 70 zł, brakująca osłona 30 zł, a usunięcie irytującej drobnej usterki wymaga kilkunastu minut pracy, zrobiłbym to przed pierwszymi oględzinami. Samochód z kilkoma drobnymi niesprawnościami bardzo szybko zaczyna sprawiać wrażenie auta, w którym za chwilę ujawni się następnych dziesięć.
Podobnie podchodzę do prostych napraw mechanicznych. Jeżeli wiesz, że do wymiany jest sworzeń, łącznik stabilizatora czy inny niedrogi element zawieszenia i warsztat zamknie temat za kilkaset złotych, policz, czy nie korzystniej zrobić to samemu i później pokazać fakturę. Informacja „w sierpniu wymienione dwa wahacze, mam dokument z warsztatu” brzmi zdecydowanie lepiej niż „coś czasem stuka z prawej strony, ale mechanik mówił, że można jeździć”. Nie każda naprawa podniesie cenę samochodu o dokładnie tyle, ile na nią wydałeś, ale wykonana i udokumentowana naprawa odbiera kupującemu jeden z powodów do negocjowania ceny.
Wymienione części nie są wadą samochodu
Samochód się zużywa. Hamulce, sprzęgło, zawieszenie, akumulator, elementy układu kierowniczego czy rozrząd mają określoną trwałość i prędzej czy później trzeba coś przy nich zrobić. Dlatego dużo bardziej przekonuje mnie właściciel, który potrafi powiedzieć: „w zeszłym roku zrobiłem hamulce, dwa elementy zawieszenia, klimatyzację i serwis olejowy”, niż ktoś przekonujący mnie z dumą, że od ośmiu lat „przy aucie nic nie było robione”. To drugie wcale nie musi świadczyć o bezawaryjności. Równie dobrze może oznaczać, że nikt przez osiem lat nie zajmował się rzeczami, które powinny zostać wymienione.
Jeżeli więc w ostatnim czasie zrobiłeś większy serwis, naprawiałeś zawieszenie, hamulce, klimatyzację albo wymieniałeś kosztowny element, poinformuj o tym i pokaż dokumenty. Nie przesadzaj tylko w drugą stronę i nie rób z ogłoszenia kroniki każdej wymienionej żarówki. Kupującego interesują przede wszystkim naprawy, które mówią coś o aktualnym stanie samochodu albo zdejmują z niego wydatek, którego normalnie musiałby spodziewać się w najbliższych miesiącach.
Serwis olejowy? Koniecznie o nim napisz
Jeżeli wymieniałeś olej co 10–15 tys. km albo raz w roku, potrafisz wskazać datę ostatniego serwisu i masz potwierdzenia – wykorzystaj to. Dla wielu kupujących regularny serwis olejowy mówi o właścicielu więcej niż świeżo wypolerowany lakier. Jeśli samochód zużywa olej między wymianami i dobrze o tym wiesz, również nie wymyślaj historii, że „nic nie bierze”. Podaj uczciwie skalę zużycia. Nie każdy samochód, który pobiera pewną ilość oleju, jest od razu samochodem uszkodzonym, za to odkrycie po zakupie czegoś, o czym poprzedni właściciel ewidentnie wiedział, bardzo szybko niszczy zaufanie.
Przygotuj historię auta i dokumenty
Zanim wystawisz ogłoszenie, zbierz w jednym miejscu faktury, książkę serwisową, dokumentację większych napraw, drugi kluczyk i wszystko, co może potwierdzić historię auta. Napisz też sobie kilka podstawowych informacji: od kiedy masz samochód, skąd pochodzi, ile mniej więcej kilometrów robiłeś rocznie i jak był używany. Jeśli samochód został sprowadzony z Niemiec osiem lat temu, od tego czasu jest w Twoich rękach, robi około 10 tys. km rocznie i służy głównie do dojazdów do pracy oraz rodzinnych wyjazdów – napisz właśnie to. Jest to dużo bardziej wartościowe niż anonimowe „auto prywatne, jeździ bardzo dobrze”.
Pamiętaj również, że część historii samochodu kupujący sprawdzi sam. Państwowa usługa Historia Pojazdu pozwala po numerze rejestracyjnym, VIN-ie i dacie pierwszej rejestracji sprawdzić m.in. dane z badań technicznych, odczyty licznika, liczbę właścicieli, ważność OC czy informacje dotyczące pojazdu w Centralnej Ewidencji Pojazdów. Nie ma więc większego sensu budowanie tajemnicy wokół informacji, które zainteresowany kupujący i tak może zweryfikować. Jeżeli historia auta jest spójna, transparentność działa na Twoją korzyść.
Czy myć komorę silnika przed sprzedażą?
Wokół mycia komory silnika narosło sporo motoryzacyjnych legend. Nie jestem zwolennikiem stwierdzenia, że silnika „nigdy się nie myje”, bo współczesny detailing normalnie obejmuje także czyszczenie komory.
Z drugiej strony nie próbowałbym z 15-letniego auta zrobić pod maską ekspozycji salonowej tylko dlatego, że za tydzień wystawiam je na sprzedaż. Część kupujących chce zobaczyć naturalny stan jednostki, ewentualne zapocenia i ślady eksploatacji. Jeżeli silnik przez lata wyglądał normalnie, a w dniu sprzedaży błyszczy jak nowy, u takiego klienta pojawi się pytanie, czy przypadkiem czegoś nie próbowałeś zmyć.
Sam wybrałbym rozsądny kompromis. Usunąłbym liście, kurz i zwykły brud, wyczyścił widoczne plastiki i zadbał o estetykę, ale nie tworzył efektu „silnik właśnie wyjęty z pudełka”. Jeśli komorę regularnie pielęgnowałeś również wcześniej, to zupełnie inna sytuacja – po prostu powiedz o tym podczas oględzin. Najważniejsze jest to, żeby czystość nie wyglądała jak próba zakrycia faktycznego stanu auta.
Ustal cenę na podstawie rynku, a nie tego, ile potrzebujesz na nowe auto
To, że potrzebujesz 50 tys. zł, ponieważ wybrałeś już następny samochód za 80 tys. i masz odłożone 30 tys., nie ma żadnego znaczenia dla rynku. Przed wystawieniem auta wyszukaj egzemplarze tego samego modelu, ze zbliżonego rocznika, z podobnym silnikiem, skrzynią, przebiegiem i wyposażeniem. Nie ograniczaj się wyłącznie do swojego miasta. Przy popularnym aucie sprawdź region i sąsiednie województwa, a przy droższym albo rzadszym samochodzie spokojnie porównaj ogłoszenia z całej Polski.
Sam wybrałbym około 10–15 najbardziej zbliżonych egzemplarzy i porównał cenę, przebieg, wyposażenie, historię, stan oraz sposób prezentacji. Możesz wrzucić takie dane do tabeli, a nawet przekazać je później do narzędzia AI i poprosić o wskazanie, gdzie Twoja oferta jest mocniejsza, a gdzie słabsza od konkurencji. Jeżeli wszystkie bardzo podobne samochody kosztują 38–42 tys. zł, a Ty chcesz 52 tys. tylko dlatego, że tyle potrzebujesz, problemem nie będzie OTOMOTO ani złe zdjęcia. Problemem będzie cena.
Czego absolutnie nie robić przed sprzedażą samochodu?
Najważniejsza zasada jest bardzo prosta: nie ukrywaj wad, o których wiesz. Jeżeli klimatyzacja nie działa, napisz o tym. Jeżeli auto pobiera olej, skrzynia przy określonej temperaturze zachowuje się dziwnie, zawieszenie stuka albo na zimnym silniku pojawia się niepokojący dźwięk, nie próbuj organizować prezentacji samochodu w taki sposób, żeby kupujący nie miał szansy tego zauważyć. Jeśli silnik został kiedyś wymieniony, również napisz, że został wymieniony. Sam fakt wymiany nie przesądza, że samochód jest zły. Dużo gorsza jest sytuacja, w której kupujący sam odkrywa, że przedstawiona mu historia nie ma nic wspólnego z rzeczywistością.
Nie marnuj czasu kupującego
To jest jedna z rzeczy, których osobiście najbardziej nie znoszę przy oglądaniu używanych samochodów. Dzwonisz do sprzedającego, pytasz wprost o stan auta i słyszysz, że samochód jest w bardzo dobrej kondycji, normalnie jeździ, wszystko działa i można w zasadzie przyjechać po zakup. Pytasz o lakier – „no wie pan, na prawym błotniku jest jakieś delikatne obtarcie”. Jedziesz później 100 czy 200 kilometrów i okazuje się, że „delikatne obtarcie” oznacza pół boku samochodu wymagającego naprawy, auto ma kilka usterek, których nikt wcześniej nie raczył wymienić, a słowo „jeździ” oznacza wyłącznie, że da się nim ruszyć z miejsca. Owszem, samochód odpala i porusza się o własnych siłach, ale Ty sam nie chciałbyś nim pojechać dalej niż do najbliższego warsztatu albo na złomowisko. Nawet jeśli na odpowiednio wykonanych zdjęciach większości tych problemów nie było widać.
Nie rób tego. Jeżeli samochód ma obrysowany bok – pokaż go. Jeżeli świeci się kontrolka – powiedz o niej przed przyjazdem klienta. Jeżeli sprzęgło się kończy, klima nie działa albo jeden element nadwozia wymaga naprawy, potencjalny kupujący powinien dowiedzieć się o tym najpóźniej podczas rozmowy przed umówieniem oględzin, a najlepiej już z ogłoszenia. Nie próbuj stosować metody „więcej informacji przez telefon”, żeby dopiero po kilku pytaniach przyznać, że auto ma problemy, a później przez telefon i tak minimalizować ich skalę. Druga osoba poświęca swój czas, nierzadko bierze wolne, organizuje mechanika, jedzie przez pół województwa i wydaje pieniądze na paliwo albo transport. Ty również, szukając następnego samochodu, chciałbyś przyjechać i zobaczyć pojazd w takim stanie, jaki przedstawił Ci sprzedający.
Jest jeszcze jeden powód, dla którego takie kombinowanie jest dziś wyjątkowo krótkowzroczne. Dla praktycznie każdej popularnej marki, modelu czy generacji samochodu istnieją grupy i społeczności w mediach społecznościowych. Jeżeli ktoś jedzie daleko po interesujący egzemplarz, bardzo łatwo może wcześniej zapytać: „czy ktoś oglądał to auto?”, a po nieudanych oględzinach sam opisać swoje doświadczenia i wkleić link do ogłoszenia. Nie napiszę Ci, że wydarzy się to w 99% przypadków, bo nie ma żadnych danych pozwalających uczciwie postawić taką tezę. Wystarczy jednak jedna konkretna relacja ze zdjęciami, żeby następny zainteresowany znalazł ją przed wykonaniem telefonu. Przy niszowym modelu, youngtimerze czy aucie dla entuzjastów środowisko potrafi być naprawdę małe, a jedno charakterystyczne ogłoszenie krąży między grupami bardzo szybko.
Dochodzi do tego kwestia prawna. Nie oznacza to, że każdy klient, który przejedzie 200 km i nie kupi samochodu, automatycznie wystawi Ci rachunek za paliwo. Kodeks cywilny przewiduje jednak odpowiedzialność strony, która prowadzi negocjacje z naruszeniem dobrych obyczajów, za szkodę poniesioną przez drugą stronę wskutek tego, że liczyła ona na zawarcie umowy. W konkretnej sprawie trzeba oczywiście wykazać przesłanki takiego roszczenia. Dla Ciebie ważniejszy powinien być prostszy wniosek: nie opisuj samochodu w sposób, którego nie jesteś później w stanie obronić podczas oględzin. Oszczędzisz czas klienta, swój czas, niepotrzebne dyskusje i ryzyko dużo poważniejszego sporu.
Nie sprzedawaj starego samochodu jako „igły”
Używany samochód ma prawo nosić ślady użytkowania. Auto mające 15 lat i 220 tys. km może mieć odpryski na masce, delikatnie wytarty fotel kierowcy, drobne rysy parkingowe czy zużyte elementy wnętrza. Nie rób z tego tragedii, ale też nie pisz „stan idealny, jak z salonu, zero wkładu”, jeśli każdy kupujący po dwóch minutach oględzin zobaczy kilkanaście rzeczy przeczących temu opisowi. Dla mnie dużo wiarygodniejsze jest stwierdzenie: „samochód użytkowany na co dzień, ma normalne ślady eksploatacji widoczne na zdjęciach, mechanicznie regularnie serwisowany”. Takie zdanie nie próbuje zrobić z kilkunastoletniego auta samochodu nowego i od początku ustawia rozsądne oczekiwania.
Słyszałem nawet o kupujących, którzy zwracają uwagę na ślady po dziecięcym foteliku na tylnej kanapie i traktują je jako sygnał, że oglądają normalnie użytkowane rodzinne auto. Nie wyciągałbym z tego daleko idących wniosków. Fotelik nie mówi przecież, jak właściciel traktował zimny silnik, czy regularnie wymieniał olej ani z jaką prędkością jeździł autostradą. Pokazuje jedynie kawałek historii użytkowania. Podobnie drobne, naturalne zużycie poszczególnych elementów nie musi być problemem, jeśli pasuje do wieku i przebiegu samochodu.
Nie maskuj wad kosmetyką
Umycie auta, glinkowanie lakieru, usunięcie drobnych zarysowań czy delikatna korekta lakieru nie są niczym złym. Dobrze przygotowane auto po prostu lepiej prezentuje się na zdjęciach i podczas oględzin.
Granica przebiega w miejscu, w którym kosmetyka zaczyna służyć do ukrywania faktycznego problemu. Jeżeli element ma wyraźne uszkodzenie, którego nie zamierzasz naprawiać, pokaż je na zdjęciu. Klient i tak je zobaczy na miejscu, a jeśli przyjedzie z daleka i odkryje, że specjalnie fotografowałeś samochód wyłącznie z takich kątów, żeby wada nie była widoczna, trudno oczekiwać później atmosfery sprzyjającej sprzedaży.
Tak samo podchodziłbym do podwozia. Zabezpieczenie antykorozyjne jest czymś dobrym, o ile rzeczywiście zostało wykonane jako zabezpieczenie. Jeżeli masz zdjęcia stanu podwozia sprzed konserwacji, fakturę albo potrafisz powiedzieć, kiedy i czym było zabezpieczane, tym lepiej. Świeżo położona gruba warstwa „baranka” bezpośrednio przed sprzedażą na elementach, których kupujący nie może już normalnie obejrzeć, u bardziej świadomej osoby może natomiast wzbudzić pytania zamiast zachwytu.
Nie ukrywaj wad, nawet jeśli Tobie wydają się nieistotne
To ważne również z punktu widzenia odpowiedzialności sprzedającego. Przy zwykłej sprzedaży między osobami prywatnymi strony mogą odpowiedzialność z tytułu rękojmi ograniczyć albo wyłączyć, ale zgodnie z art. 558 § 2 Kodeksu cywilnego takie wyłączenie jest bezskuteczne, jeżeli sprzedawca podstępnie zataił wadę. Kodeks wskazuje też, że sprzedający jest zwolniony z odpowiedzialności z tytułu rękojmi, jeżeli kupujący wiedział o wadzie w chwili zawierania umowy. Właśnie dlatego przejrzyste wskazanie znanych problemów działa również na Twoją korzyść. Jeżeli klimatyzacja jest niesprawna, nie zapewniaj, że „pewnie wystarczy nabić”, jeśli wiesz, że do wymiany jest sprężarka. Napisz wprost, jaki jest stan, a istotne informacje można dodatkowo zawrzeć w samej umowie sprzedaży.
Nie naprawiaj wszystkiego za wszelką cenę
Druga skrajność również nie ma sensu. Jeżeli sprzedajesz samochód wart 12 tys. zł, który ma zarysowany zderzak, przetarte dwie felgi i lekko zużyty fotel kierowcy, wydawanie 4 tys. zł wyłącznie po to, żeby wszystkie te elementy wyglądały perfekcyjnie, raczej się nie obroni. Policz koszt, zastanów się, czy ta naprawa faktycznie zwiększy wartość samochodu i czy odzyskasz wyłożone pieniądze. Jeśli nie – pokaż wadę, uwzględnij ją w cenie i pozwól kupującemu zdecydować, czy chce coś z nią później robić. Przygotowanie samochodu do sprzedaży nie oznacza przecież jego pełnej renowacji.
Co lubią kupujący? Nie każdy szuka idealnie wypolerowanego auta
Moim zdaniem nie istnieje jeden uniwersalny typ człowieka kupującego używany samochód. Po rozmowach, które sam odbyłem przy sprzedaży aut, widzę przynajmniej trzy dość wyraźne podejścia. Nie traktuj tego jak badania socjologicznego – to mój roboczy podział, który dobrze tłumaczy, dlaczego ten sam idealnie przygotowany samochód jednego klienta zachwyci, a u drugiego od razu wzbudzi podejrzenia.
| Typ kupującego | Na co zwraca uwagę? | Co buduje jego zaufanie? | Co może go zaniepokoić? |
|---|---|---|---|
| „Chcę zobaczyć auto takim, jakie jest” | Lakier, silnik, podwozie, naturalne ślady eksploatacji | Spójny stan, dokumenty, możliwość dokładnego obejrzenia | Świeżo umyta komora silnika, świeże zabezpieczenie podwozia, nienaturalnie odnowione elementy |
| „Chcę wsiąść i jeździć” | Czystość, działające wyposażenie, brak bieżących usterek | Świeży serwis, dobre opony, porządek, wykonane naprawy | Kontrolki, drobne awarie, brud i lista rzeczy „do zrobienia” |
| „Wszystko sam sprawdzę” | VIN, przebieg, historia, lakier, diagnostyka, faktury | Komplet dokumentów i odpowiedzi zgodne z faktycznym stanem auta | Brak VIN-u, niejasna historia, zmieniające się odpowiedzi sprzedającego |
Pierwszy kupujący chce zobaczyć samochód możliwie blisko jego codziennego stanu. Nie przeszkadzają mu drobne ślady eksploatacji, za to bardzo interesuje go, czy pod świeżą kosmetyką nie próbujesz czegoś ukryć. Drugi chce przede wszystkim odebrać auto, którym następnego dnia pojedzie normalnie do pracy albo na wakacje, dlatego świeży serwis, sprawne wyposażenie i brak drobnych awarii będą dla niego dużą wartością. Trzeci nie uwierzy ani Tobie, ani mnie na słowo. Przyjedzie z miernikiem, komputerem, mechanikiem, sprawdzi VIN i sam będzie chciał potwierdzić większość informacji.
Ja osobiście przygotowałbym samochód w taki sposób, żeby być gotowym na każdego z tych kupujących i żeby historia pojazdu sama broniła się tym, co klient zobaczy podczas oględzin. Nie próbowałbym przewidywać, czy następny telefon wykona fan perfekcyjnego detailingu, mechanik czy ojciec rodziny szukający po prostu bezproblemowego auta. Zamiast tego skupiłbym się na kilku rzeczach, nad którymi rzeczywiście mam kontrolę:
- zadbaj o czystość, ale nie próbuj sztucznie odmładzać samochodu;
- napraw to, co ma sens ekonomiczny i co rzeczywiście poprawia stan auta;
- skompletuj informacje oraz dokumentację dotyczącą serwisów i większych napraw;
- wskaż znane Ci wady i nie zmuszaj klienta, żeby odkrywał je sam podczas oględzin;
- ustal cenę na podstawie rynku, a nie własnych potrzeb finansowych.
Jeżeli jeździłeś samochodem przez kilka lat, trudno później przekonująco utrzymywać, że nie wiedziałeś o każdej usterce, którą słychać przy każdym uruchomieniu albo która występuje od miesięcy podczas normalnej jazdy. Nie oznacza to oczywiście, że właściciel musi znać każdą ukrytą wadę techniczną – nie jesteś diagnostą i nie rozbierasz silnika co tydzień. Chodzi o problemy, które znasz z codziennej eksploatacji. Jeżeli wiesz, że coś się dzieje, łatwiej powiedzieć o tym od razu, niż później próbować tłumaczyć, dlaczego przez kilka lat użytkowania nigdy tego rzekomo nie zauważyłeś.
Dobre ogłoszenie zaczyna się jeszcze przed zrobieniem zdjęć
Przygotowanie samochodu do sprzedaży nie kończy się na myjni. Zanim wykonasz pierwsze zdjęcie, powinieneś wiedzieć, kiedy był ostatni serwis, co wymieniłeś w ostatnich latach, jakie są znane usterki, od kiedy posiadasz samochód i czym Twój egzemplarz różni się od kilkudziesięciu podobnych ofert. Jeśli masz auto od ośmiu lat – napisz o tym. Jeśli robisz nim około 10 tys. km rocznie – również jest to konkretna informacja. Jeśli silnik został wymieniony, nie próbuj omijać tego faktu; podaj kiedy nastąpiła wymiana i jakie informacje masz o zamontowanej jednostce. Szczegółowa, spójna historia zawsze brzmi dla mnie lepiej niż kilka nic nieznaczących haseł o „idealnym stanie”.
Sprzedaż używanego samochodu w dużej mierze polega na ograniczaniu niepewności kupującego. Zdjęcia pokazują mu wygląd auta, faktury potwierdzają część historii serwisowej, VIN pozwala zweryfikować informacje dostępne w bazach, a uczciwy opis przygotowuje go na to, co zobaczy podczas oględzin. Rozsądna cena pokazuje natomiast, że znasz rynek i nie próbujesz przerzucić na kupującego własnych oczekiwań finansowych. Tak właśnie przygotowałbym samochód do sprzedaży: nie po to, żeby przez jeden dzień wyglądał jak nowy, ale żeby po obejrzeniu go na żywo kupujący nadal uważał, że przyjechał zobaczyć dokładnie ten samochód, który wcześniej zobaczył w ogłoszeniu.
